Íslenski tónlistamaðurinn Colourful Skull

Á meðan ég var á Solstice (kannski skrifa ég eitthvað um hátíðina seinna) kynntist ég skemmtilegum gaur. Við spjölluðum um himinn og daginn og einhvern tímann gaf hann mér heyrnartólið sitt og sagði mér að ég ætti að hlusta á lagið. Ég var strax mjög hrifinn af því sem ég hlustaði á og svo játaði hann að þetta sé tónlistin sem hann gerir. Við áttum góðan tíma saman og svo var ég líka dálítið drukkinn og gleymdi að spyrja eftir nafninu eða símanúmerinu. Ég þurfti dálítið að sigrast á því að ég er eiginlega feiminn en að lokum hitti ég hann aftur í gær og veit núna að hann er tónlistamaðurinn Colourful Skull.

Fékk ég svo tækifæri að hlusta á lag sem hann samdi rétt áður en við hittumst aftur og hann sagði mér að hann gerði allt sjálfur. Þetta lag var ennþá betra en lög sem ég hlustaði á áður. Svo töluðum við líka um hversu erfiðar aðstæður eru fyrir hann til að gera tónlist. Svo hreinsar hann hestahús móður sinnar til að nota það sem æfinga- og upptökuherbergið og sparar það sem hann getur sparað til að kaupa sér tónlistatækni sem hann þarf. Er hann án samnings með platnafyrirtæki og fæ aðeins aðstoð af vinum sínum. Vona ég bara að einhver sem getur hjálpað honum að gefa út plötu les þennan bloggpóst og kemur í sambandi við hann.

Finnst mér að Colourful Skull er mjög fjölþættur tónlistmaður sem getur gert mjög rólega andrúmslofttónlist eins vel og harða gítartónlist sem minnti mig til dæmis á 65daysofstatic. Það eru því miður ekki mörg lög af honum á netinu en hann er með YouTube-síðu og þar finnur maður eftirfarandi lögin sem eru öll ótrúlega vel gerð.

Ísland: Draumalandið sem aldrei var til.

Undanfarið las ég mikið um að Ísland sé á leiðinni til að vera ekki lengur paradísin sem landið var aður – til dæmis á tíunda áratugi síðustu aldarinnar. Að það sé of mikið af túristunum sem koma til landsins með ódýrum flugfyrirtækjum. Að túristarnir viti ekki hvernig maður skall haga sér á meðan hann er á Íslandi.

Mér sýnist oft að fólkið sem skrifar slíkt sé fólk sem haldi að þekkja Ísland í langan tíma og oft sýnist mér að þetta fólk haldi að Ísland væri sitt leyndarmál – sín eiga. Svo er það oft fólk sem býr eða bjó ekki (eins og ég – verð að játa það) eða bara á ákveðna tímabili á Íslandi. Fyrir það er Ísland draumalandið og allt sýnist eða sýndist gott á klakanum. Þetta fólk vill að Ísland sé eins og Ólátagarður hennar Astrid Lindgren. Þótt vitlaust er að halda að eitt land sem er hluti þessa heims getur verið Ólátagarður eða jafnvel „Ekkilengurland“ (Neverland).

Svo skrifar þetta fólk oft að Ísland ætti að setja túristakvóta, hætta að láta ódýr flugfélög landa á Leifsstöð og auðvitað að hætta að byggja hótel í höfuðborgarsvæðinu. Eiginlega segir þetta fólk að Ísland ætti að hætta Schengen-samningnum, hætta að vaxa með ferðamálum og vera að eilifi eins og það var áður en Björk var – ótilneydd eða ekki – orðin fyrsta virkilega sendiráðskona landsins. Ísland á að vera alltaf eins og það var 1995 – fyrir ferðamenn sem halda að þeir þekkja það raunverulega Ísland og tala um þetta land eins og að það sé eiga sín. Ég svara þeim slíku rugli alltaf með því að þau gerðu sig Ísland sem draumaland sem aldrei var til.

Það sem þetta fólk tekur ekki eftir er að Ísland er ekki draumur heldur alvarlegt land sem er með að minnsta kosti eitt alvarlegt vandamál sem ógnar landinu: Unglingaflótti. Mikið af unglingum leiðist á Íslandi, vill að sjá heiminn og ætla að lifa líf í Vestur-Evrópu eða Bandaríkjunum. Skiljanlegt er þetta og ekki eitthvað nýtt í sögu landsins: Þegar Ameríkanar voru á Íslandi á fimmta áratugi síðustu aldarinnar, fluttu margir Íslendingar í höfuðsborgarsvæðið til að finna atvinnu. Jafnvel á eftir „kanar“ föru burt, þurrkuðust þorpin út af því meira atvinnu, meira skemmtun og auðvitað meira framtíðarhorfur fannst í Reykjavík – ekki á Austurfjörðunum. Eins og heimabær var orðinn leiðinlegur fyrir unglinga nítjánhundruð og eitthvað, verður Ísland leiðinlegt fyrir þá núna.

Svo er mikilvægt fyrir landið að það er áfram hægt að lifa gott líf þar. Það þýðir aðallega að fólk þarf að hafa það eins þægilegt og hægt er. Það hlýtur að vera að læknisþjónustur, leikskólaþjónustur, skemmtunartilboð, menntun og atvinna eru ekki bara til heldur einnig góð. Það hlýtur að vera ekki of dýrt til að fara í frí – ekki bara í sumarhús á Selfossi heldur einnig til Benidorm, Berlínar, Köben eða New York. Til þess að heila unglingafólkið flytur ekki til erlendis þarf Ísland alltaf að vera dálítið betra en útlönd eru. Sérstaklega núna þegar það er mjög einfalt að sjá hvernig lífið er í þeim.

Þetta allt kostar pening – eins og allt í heimi sem við menn gerðumst eftir seinni heimsstyröldinni – sem þarf að koma í landið. Auðvitað er hægt að framleiða meira ál og láta íslenska náttúran fara í hundana. Einnig getur landið prófað sig áfram í bankakerfi – gangi ykkur vel með þetta! En þetta allt er eitthvað sem Ísland getur ekki stýrt sjálft. Stór álfyrirtæki eru frá útlöndum og svo er samvinnan með þeim alltaf eins og að selja þeim hluta landsins. Enn verra er bankakerfi – sem er svo stórt að jafnvel stærsti bankinn Þýskalands – Deutsche Bank – svelgdist á þessu. Ferðamálið er það sem Ísland getur stýrt sjálft þannig að landið líður ekki fyrir það. Mikil atvinna er í þessu og það er hægt að gera það án að spilla náttúrunni og án að missa ósvikni landsins.

Auðvitað er ekki stórfallegt að hótelturnar vaxa á höfuðborgarsvæðinu og Reykjavík verður meira og meira túristaborg. En á hvaða öðrum stað ætti að gerast það þá? Á Selfossi, Ísafirði eða jafnvel Neskaupstað? Ferðamenn sem skulu láta pening þeirra á Íslandi þurfu að sofa einhvers staðar. Hvaða borg er betra í þeim tilgangi en Reykjavík? Og það er ennþá pláss á svæðinu til að byggja góð og ódýr hús fyrir fólk sem ætla að búa eða gista þar. Svo vantar bara skynsamlegar almenningsnærsamgöngur (t.d. sporvagnaleið sem keyrir í 10 mínútna takti) til að tengja stærri Reykjavíkurborg saman. Þetta allt er hægt að gera, ekki ótrúlega dýrt og þarf aðeins lítið af áætlanagerð. Einnig er þetta ekki frekar nýtt: Höfuðborgarsvæðið var alltaf að vaxa – að minnsta kosti síðan 1928.

Þess vegna langar mig að ráðleggja Íslendinga að þora að segja já til ferðamálsins, segja já til útlendinga – flóttamanna og innflytjenda – sem vilja að koma til landsins til að taka þátt og breyta það til besta. Auðvitað eru sumir af þeim drullusokkar – það er bara þannig – og má ég segja: sumir af Íslendingum eru líka drullusokkar – en lausn er ekki að útiloka alla vegna fáeinna. Svo segið já til fólks sem ætlar að koma til ykkar og breytinga sem það tekur með sér – annars breytist heimurinn án ykkar. Mikilvægar kosningar koma og svo hafið þið nú tækifæri til að setja skiptisporin fyrir framtíðina lands ykkar. Gerið það!

Fólkið – Íslendingar og ferðamenn – sem heldur að Ísland á að frysta á einhverjum ákveðnum aðstæðum, get ég bara sagt að þessar aðstæður voru einnig aðeins einstakir punktar í vegferðinni þessa lands – allt annað er bara draumalandið ykkar sem aldrei var til. Þetta land var aldrei það sama áður og á eftir tímapunktum sem þið eruð að sakna. Það hefur alltaf breyst og mun gera það áfram – eins og heimurinn gerir það. Í stað þess að kvarta yfir því, ráðleggi ég að vera opinn fyrir þessu. Þið munið finna ekkert sem breytist aldrei í þessum heimi og svo er betra að taka þátt í framtíðinni af því sem þið elskið en að lifa í fortíðinni sem var líklega aldrei til nema í höfði ykkar.

Að undirbúa sig fyrir Secret Solstice hátíðina #2: Tónlist, tónlist, tónlist

Það eru margar hljómsveitir sem koma fram á Secret Solstice-hátíðinni. Auðvitað ætlar maður að horfa/hlusta á Radiohead, Deftones og jafnvel Of Monsters and Men sem eru aðalhljómsveitir hátíðarinnar en það er svo mikið af öðrum hljómsveitum sem eru ekki eins þekktar og aðalatriði en samt ekki minna áhugaverðar. Svo ætla ég að kynna þær fyrir ykkur sem mér finnst góðar og sem ég ætla að líta á á meðan ég er á hátíðinni.

Lesa áfram „Að undirbúa sig fyrir Secret Solstice hátíðina #2: Tónlist, tónlist, tónlist“

Að undirbúa sig fyrir Secret Solstice hátíðina #1: Allt sem er ekki beinlínis tengt við hátíðina.

Jæja krakkar. Dálítið seinna en áætlað var af því að ég var upptekinn. En nú langar mig að byrja með undirbúning mínum fyrir Secret Solstice hátíðina. Í ár fer ég á þessa hátíð í fyrsta skipti og hlakka mjög til að upplifa eitthvað fullkomlega nýtt. Hlakka ég til hátíðarinna aðallega vegna dagskrárinnar (Radiohead, Deftones, Amabadama, o.s.frv. koma fram) en ætla að skrifa um hátíðina seinna. Í þessum pistli mun ég fjalla um allt annað sem maður getur gert sem Off-Venue-virkni í Reykjavík á meðan Secret Solstice fer fram. Lesa áfram „Að undirbúa sig fyrir Secret Solstice hátíðina #1: Allt sem er ekki beinlínis tengt við hátíðina.“

Ritdómur um skáldsöguna Myrkravél eftir Stefán Mána

Ég held áfram að lesa íslenskar bækur sem eru ekki sérstaklega nýjar en sem ég þekki samt ekki fram til þessa og svo kom bókin Myrkravél eftir Stefán Mána á borðið mitt. Er hún ekki sérstaklega þykk bók sem hefur aðeins rúmlega 125 blaðsíður og var fyrst útgefin árið 1999 af forlaginu Mál og Menning. Nýja útgáfan sem ég keypti kom út 2014 og er útgefin af sögur útgáfu. Þessi bók er einnig önnur bókin sem rithöfundurinn Stefán Máni gaf út eftir frumraun sinni sem heitir Dyrnar á Svörtufjöllum.

Bókin Myrkravél eftir Stefán Mána
Bókin Myrkravél eftir Stefán Mána

Myrkravél fjallar um maður sem finnur ekki sitt plás í samfélaginu og fylgist með lífi sínu frá barnæsku til heila hraps sálar sinnar. Svo byrjar lífið mannsins eiginlega í mjög venjulega en samt dálítið köldu meðalæskuheimili. Foreldrar sínir leyfa honum ekki að halda kött sem kom í húsið til hans og þegar hann sér drauga í herbergi sínu, afneitar mamma sin bara að slíkt væri hægt (ekki í ljós kemur hvort draugar eru kannski fólk sem nauðgar honum). Í kjölfarið þess verður hann einfari sem kann ekki að meta samfélagið og er alltaf og gjarna aleinn – fyrst í leikskóla og seinna þegar hann reynir að vera til í samfélaginu sem hann hatar. Í skólanum er hann þá lagður í einelti og finnur ekki annan veg en að verjast á líkamlegan hátt. Það sýnist stundum dálítið að hann – þegar hann er ennþá barn – reynir að koma í samfélagið án árangs og verður þá bitur og kaldhæðinn. Oft er lesandi ekki viss hvort þetta sé þannig af því að hann sé bara undarlegur maður, af því að samfélagið ýtir honum frá eða hvort hann gerir nógu til þess að samfélagið getur gert ekkert annað ein að ýta honum frá. Ekki hægt sýnist fyrir hann að finna skemmtun í lífi sínu nema þegar hann tendrar eitthvað eða gerir eitthvað annað ólöglegt eða að minnsta kosti eitthvað siðlaust. Áfengið hjálpar honum að afbera lífið í þessu samfélagi sem hann heldur sem mjög óþolandi. Svo er hann oft atvinnu- og heimilislaus, drekkir sig í dauðadáið og gerir oft eitthvað til að versna aðstæður sínar. Að lokum er hann of bilaður til að vita hvað hann gerir núna eða gerði áður og svo framkvæmir hann eitthvað ótrúlega hræðilegt.

Myrkravél er bók sem er skrifuð á mjög ljóðlegan hátt. Og þetta er gert svo vel að sagan væri hugsanlega ekki hálfskemmtileg án þessa skrifstíls. Stundum endurtakast setningar til að sýna tilbreytingaleysi í hugsanir þessa manns. Stíllinn hjálpar að setja upp dimma andrúmsloftið sögunnar. Það er gert svo vel að mjög einfalt er fyrir lesanda að dýfa sér í hana. Svo finnst mér andrúmloftið Myrkravélar mjög áhugavert og spennandi. Á hverri setningu langar lesanda að vita hvernig sagan heldur áfram og hvaðan þessi aumingi sem Stefán Máni skrifaði um fer næst. Þemað sem þessi saga fjallar um er ekki einfald en samt er ekki erfitt að lesa og skilja þessa bók – jafnvel fyrir fólk sem er lengra komið að læra íslensku. Ég mæli sérstaklega með þessari bók við fólki sem hefur áhuga á svartar sögur.

Ligeglad – Kærulaus

Ligeglad með Önnu Svövu, Helga Björns og Vigni Rafni (Copyright myndarinnar: RÚV)
Ligeglad með Önnu Svövu, Helga Björns og Vigni Rafni (Copyright myndarinnar: RÚV)

Ríkisútvarpið er með nýja gamanþáttaröð sem heitir „Ligeglad“ og er sýnd á hverjum sunnudegi. Aðalleikarar þáttarraðarinnar eru Anna Svava Knútsdóttir, Helgi Björns og Vigni Rafn Valþórsson og leikstjóri er Arnór Pálmi Arnarson. Fjallar þáttaröðin um uppistandakonu sem ætlar að fara á túr í danmörku. Þegar hún kemur þangað hittir hún gamlan vin Vigga sem hefur breyst mikið síðan þá þau hittast síðast. Hún hefur fyrstu innkomuna í Kaupmannahöfn og hittir þá Helga Björns og treður sér upp á hann þegar hann heldur tónleika á eftir hún var á sviðinu. Og svo koma þessi þrjú saman á ferð kringum Danmörku sem er meira en aðeins skemmtileg af því að Helgi þoli ekki Önnu, Anna heldur að árangurinn Helga kemur frá því að hann er karlmaður og Viggi er svo kæri en einfeldningslegur vinur beggja sem veit stundum ekki á hvaða megin hann standi. Þessi þrjú passa auðvitað ekki vel saman og svo gerir einn af þeim alltaf eitthvað til að koma í veg fyrir áætlanir annarra (oft án ásetts ráðs).

Húmorinn er frekar svartur og svo eru brandarar oft dálítið dónalegir (að minnsta kosti frá sjónarhóli Þjóðverja). En mér finnst þessi þáttaröð ótrúlega skemmtileg af því að hún spilar svo vel með staðalímyndum sem maður hefur af Íslendingum sem flytja til útlanda. Eru ekki allir brandarar nýir en þeir passa alltaf vel við söguna. Það er frekar mikið af dönskum talað í þessari þáttaröð en þá eru alltaf íslenskir textar sýndir. Persónulega fannst mér samtölin ekki sérstaklega erfið og svo held ég að þáttaröðin sé einnig eitthvað fyrir fólk sem lærir íslensku. Er hún allavega mjög skemmtileg og ég mæli henni.

Auðvitað er hægt að skoða hana á netinu, nefnilega í Sarpinum RÚV:

Ritdómur um bókina LoveStar

Þótt bókin LoveStar eftir Andra Snæ Magnason er frekar gömul og var fyrst útgefin árið 2002 hjá forlanginu Máli og Menningu langaði mig fyrir löngu að skrifa ritdóm um hana. Árið 2011 las ég þýsku útgáfuna eftir Tina Flecken sem kom út 2010 hjá Bastei Lübbe-forlaginu en núna reyndi ég að lesa íslenska útgáfuna sem gékk mjög vel. Er þessi bók fimmta bók Andra Snæs Magnasonar og kom út á milli bóka Maður undir himni, um trú í ljóðum Ísaks Harðarsonar og Sagan af bláa hnettinum. Svo er hér ritdómur minn um bókina LoveStar.

LoveStar eftir Andra Snæ Magnason (þýska og íslenska útgáfan)
LoveStar eftir Andra Snæ Magnason (þýska og íslenska útgáfan)

Bókin fjallar um uppgangu fyrirtækisins LoveStar og forstjórans sem heitir einnig LoveStar. Svo er sagan eiginlega tvær sögur: Sagan af þeim sem eru viðskiptavinir fyrirtækisins og sagan mannsins LoveStar. Er hann, LoveStar, maður sem getur ekki annað en að fylgjast með hugmynd sem hann hefur þangað til hann er búinn að gera hana sem veruleiki. Svo er fyrirtækið hans vinsælasta fyrirtæki í heimi og svo auðvitað alþekkt og vörur og þjónustur fyrirtækisins notaðar af viðskiptavinum kringum heimi. LoveStar fyrirtækið gerir ýmislegt dót. Svo skýtur það eldflaugar með líkunum í sporbrautina jarðarinna til að þau rigna niður sem stjörnuhröp. Finnst öllum að þetta sé fallegra vegurinn til að fara í jarðarför en að liggja í kassa undir jörðinni. Fyritækið er alumfangsmikið og gerir allt frá auglýsingar til dýraræktunar. Einnig fann LoveStar veg til að reikna út ástina og sér sig á sendiferð til að samreikna alla í heiminum. Þá verði loksins friður af því að allir séu ástfangnir og hamingsamir. Einnig er Ísland orðið mjög þekkt og vinsælt: Allir koma til landsins, annaðhvort til að fara til himins eða til að finna annan helminginn. Svo koma Sigríður og Indriði í söguna. Þau eru ekki samreiknuð en samt vís að þau hafa fundið einu sönnu ást. Allt gengur vel á milli þeirra þangað til Sigríður er reiknuð með öðrum manni. Á sama tíma er LoveStar að fylgjast með nýrri hugmynd, hugmynd sem lætur hann passa fræ sem hann leitaði að í langan tíma. Á eftir hann breytti ráðgötunum dauð og ást ætlar hann að finna út úr síðustu ráðgötunni heimsins: Guð.

LoveStar er eitt af meistaraverkum íslenska nútímabókmenntanna. Er bókin ótrúlega spennandi og áhugaverð. Svo fjallar hún um mikilvægu nútímavandamál sem þurfa ekki að vera gleymd. Aðalþema bókarinnar er: Hvað er þegar fyrirtæki verða alumfangsmikil og lofa að vera lausn allra mála. Svo sýnir bókin það sem gerist þegar fyrirtæki veit allt um viðskiptavini og reynir að finna út úr öllu af heiminum. Spurningin bókarinnar er ekki aðeins hvort gott sé að eitt fyrirtæki veit allt um viðskiptavini sinna heldur einnig hvort gott sé ef maður veit allt um heiminn. Eru sumar spurningar kannski betur ósvaraðar. Mæli öllum sem hefur áhuga á hvernig heimurinn fer sem er stjórnaður af fyritækum með þessa bók.